Iskra wiary

Być tą iskierką pośród iskier wielu,
która z innymi jednoczy się w płomieniu
z którymi płonie w tymże świętym celu
by przyświecać tym - co pozostają w cieniu.

Być tą iskierką, co lśni w ciemności
być iskierką, co ogień potrafi zaprószy,
być iskierką, co potrafi się rozgościć
w sercach lodowatych, roztopić je - i poruszyć!

Być iskierką, co wśród burzy nie zgaśnie,
której wichry nie stłumią ni trzęsienia ziemi.
Być - iskierką, co w ogień urasta i jaśniej
świeci, strzelając wokoło - iskrami  nowemi..!

Być iskierką, iskierką wciąż żywą,
która nie zgaśnie, choćby z ogniska wypadła!
By w tą nadchodzącą przyszłość burzliwą -
nie przestała być sobą, nie zgasła, nie zbladła.

Lecz, tak jak owca idąca bez stada,
narażona jest na napaść wilka okrutnego -
tak też iskierka, która z ogniska wypada,
stać się może łupem - deszczu ulewnego..!

Dlatego, proszę Cię Boże, proszę Cię Panie,
wzmacniaj mnie w burzy i w zawiei czas.
Niech ma iskierka - świecić nie przestanie
choć wzburzą się wody rozszalałych mas..!

Choćby się przeniosły góry w pośród morza,
chociażby ziemia się poruszyła ..”
ufam, że schroni mnie Twa ręka Boża,
która przez życie mnie prowadziła..!

Przetoż  się nie boję, przetoż się nie lękam,
dopóki - ta iskra wiary we mnie żyje,
Ona mnie posila.

Dodatkowe informacje