Chwile nie zapomniane...

To były chwile nie zapomniane,
serdeczności pełne.., pełne radości!
Ucztą duchową serca wzmocnione,
emanowały ogniem bratniej miłości.

Choć przebrzmiała Uczty pieśń ostatnia,

choć rozejdą się drogi udu Bożego.
W umysłach i sercach związka bratnia,
pozostanie, do dnia ostatniego!

Rozmaitość pokarmów przyjętych,
i podanych nam, w naczyniach drogich Panu!
Uczyni nasz umysł rozwiniętym,
czułe serca.., własnością Boga się staną!

Czy może, człowieka coś lepszego
spotkać, niż ta Prawda, jaką daje Bóg?
Nie! Więc korzystajmy drodzy z tego,
co każdy z nas, na Uczcie tej.., zaczerpnąć mógł!

Dodatkowe informacje