Tyle piękna...

Tyle piękna, Boże.., umieściłeś w kwiatach,
i tyle cudowności, w tej całej przyrodzie!
By człowiek widział ziemię w pięknych szatach,
by mógł się nią cieszyć, na co dzień!

Choć grzech człowieka przekleństwo sprowadził,
na tę ziemię którą dałeś ludziom, Boże.
Tyś w swej miłości tyle dóbr zgromadził,
z których przez wieki.., człowiek czerpać może!

Tyś, człowiekowi który upadł, podał rękę,
nie odrzuciłeś go na zawsze, od oblicza Twego.
Pozwoliłeś Boże, aby Syn Twój poznał mękę,
odkupując Adama, za cenę życia własnego!

Tyś najlepszym jest Ojcem, miłosierny Boże,
chociaż karzesz.., gdy musisz, człowieka!
Tyś długo cierpliwym .jest.., dla Swoich stworzeń,
a człowiek, zazwyczaj, na wszystko narzeka!

I niczym są znaki na ziemi, i na niebie,
którymi przemawiasz Stwórco, do ludzi.
Za wszystkie nieszczęścia.., lud obwinia Ciebie,
i trwa w niewiedzy. I nie chce się z niej-obudzić!

Tylko nieliczni, niemal na każdym kroku,
zachwycają się.., cudownością świata tego!
Jedynie ci, którzy nie chodzą w mroku,
lecz chodzą w świetle Słowa Twojego

Oni, w każdym kwiatku widzą Dzieło Twe,
widzą cud-w budzącej się przyrodzie!
Oni, w zmianach pór roku, także widzą Ciebie,
oni Ciebie Stwórco, dostrzegają co dzień!

Boże,Ty sprawisz, że nadejdzie dzień,
w którym każdy dowie się Prawdy, o Tobie!
Ci, co wątpią dziś w Ciebie, zawstydzą pewnie się,
że, z Natury niepewnej, uczynili Boga sobie!

Lecz Ty, Boże.., w miłosierdziu wielkim Swoim,
o którym tak wiele prorocy Twoi piszą.
Otworzysz oczy wszystkich, ku Chwale Twojej,
i otworzysz te uszy, które dziś-nie słyszą!

Królestwo Twoje, Boże.., my już dostrzegamy,
Królestwo święte, które na wieki tu zostanie!
Królestwo, o jakim Jezus opowiadał. My czekamy
na to Królestwo. Ojcze nasz, i Panie!

Dodatkowe informacje