Duch Prawdy

Choć człowiek jest duszą, często nie ma ducha,
nie ma z kim pogadać, nie wie kogo słuchać?
Bywa, że szamocze się w nim serce jego,
i ciska się dusza-niepewna niczego!

Fakty-faktom przeczą, atoli, czy też to
prawdą jest? Na świecie ciągle wygrywa zło!
Lecz ten, który ma w sobie dobrego ducha,
choćby się on z nim wadził, lecz go wysłucha.
I, choćby samiuteńkim był tenże człowiek,
ma z kim pogadać. Prawdy duch mu odpowie!

Warto pogadać ze swym duchem czasami,
będąc na rozdrożu; ze swymi myślami
skłócony, któż mu spokój przywrócić może,
gdy ducha on nie ma? A umysł w nim gorze!

Na świecie od dawna już zło przebywało,
i często nad dobrem-przewagę miało.
Lecz temu, w kim Prawdy duch zamieszkać może,
on wiele wyjaśni, zło przeżyć pomoże.
W ucisku posili, płynąć pozwoli łzom,
by wypływając, obmyły jestestwa dom,
czystym czyniąc go. A błędu pozbywszy,
więcej przestrzeni dla myśli rozbieganych-
ułożenia da. To, duch dobry uczyniwszy,
w umysł wniesie pokój, aż dotąd nieznany.

Lecz gdy człowiek nie ma w sobie, ducha tego,
mieszka w nim niepokój, co wciąż drąży jego
umysł oraz serce, ciało osłabiając.
Nie zazna pokoju, Prawdy nie poznając.
Zaś Prawda, nigdy tego nie zadowoli,
kto chciałby ją według swojej własnej woli-
podporządkować! Ten kto Prawdę miłuje,
choć przegrywa w życiu, pokój ducha czuje.
Wart też jest przecież, każdy człowiek tego,
by znać, na tym złym świecie cel-bytu swego!

Dodatkowe informacje